3 dzień

Illusion

został założony zimą 1992 r. w Gdańsku przez Tomasza „Lipę” Lipnickiego (wokal, gitara), Jurka „Jerrego” Rutkowskiego (gitara) i Pawła Herbascha (perkusja). Pierwszym basistą został Ireneusz Mazurek (eks–She), zastąpiony wkrótce przez Jarka Śmigla (eks–IMTM). W drugiej połowie 1992 r. grupa zagrała kilka koncertów w Niemczech. W maju 1993 r. zwyciężyła w pierwszej edycji konkursu Marlboro Rock-in, w sierpniu wystąpiła na festiwalu w Jarocinie i Festiwalu Sztuki w Żarnowcu, po czym – co stanowiło jedną z nagród Marlboro Rock-in – pojawiła się w Szwajcarii na festiwalu Gampel (gdzie poprzedziła występ Erica Burdona z The Animals).

Pierwszy album zespołu – zatytułowany po prostu „Illusion” – znalazł się w sklepach w listopadzie 1993 r. „Illusion” było utrzymane w klimatach grunge, a także Pantery czy Cypress Hill. W nagraniu płyty gościnnie uczestniczyli wokalista Grzegorz „Guzik” Guziński (Ndingue, Red Rooster; później Flapjack) i gitarzysta Janek Sokołowski (eks–Apteka). Miesiąc po wydaniu debiutanckiego albumu Illusion wziął udział w Wojnie z trzema schodami w Gdańsku, w kwietniu 1994 r. ruszył na trasę wraz z Incrowd, w maju podczas finału następnej edycji Marlboro Rock-in wystąpił w Warszawie przed The Mission, a w sierpniu był jedną z gwiazd festiwalu w Jarocinie.

Po siedmiu latach wspólnego grania, będąc u szczytu popularności, Illusion nieoczekiwanie zawiesił działalność. 14 listopada 1999 r. w gdańskim klubie „Kwadratowa” zagrał swój pożegnalny koncert. W ciągu 2,5 godziny fani usłyszeli wszystkie najlepsze kawałki grupy, po czym każdy z chłopaków poszedł w swoją stronę. Do czasu… W 2011 r. Illusion zaskoczył fanów nową płytą („The Best Of”), na której – poza największymi hitami zespołu, takimi jak „Nóż”, „Na luzie” czy „To, co ma nadejść” – znalazły się dwa premierowe kawałki: „Solą w oku” i „Tron”. Jesienią zespół zagrał trzy koncerty: w sopocko-gdańskim Ergo Arena, warszawskim Torwarze i katowickim Spodku. Razem z Illusion wystąpiły zaprzyjaźnione kapele: Tuff Enuff i Flapjack. W 2012 r. ukazało się 2-płytowe DVD z zapisem koncertu w Ergo Arenie, wzbogacone o teledyski nagrane specjalnie do nowych otworów oraz making of zrealizowany podczas prób i przygotowań do koncertu. Na prawdziwy powrót trzeba jednak było jeszcze trochę poczekać… W 2012 r. stało się coś, w co przez te wszystkie lata nie zwątpili chyba tylko najwięksi optymiści. Paweł Herbasch, Jerzy Rutkowski i Jarek Śmigiel spotkali się i zaczęli pracę nad nowym materiałem. Tomasz Lipnicki, zajęty wtedy Lipali, dołączył do chłopaków wiosną 2013 r. i wspólnie dokończyli robotę. Nagrania były realizowane od lipca 2013 r. w DR studio w Wiśle. Płyta została nagrana „na setkę”, bez klików – wszyscy członkowie zespołu spotkali się w studiu i zagrali razem w jednym czasie. Premiera albumu, na którym znalazło się dziewięć utworów, w tym jeden instrumentalny, została zapowiedziana na drugą połowę marca 2014 r. Za produkcję krążka, tak jak w przypadku poprzednich płyt, odpowiada Adam Toczko. Masteringiem zajął się wielokrotnie nagradzany (w tym statuetkami Grammy) Adam Ayan z Gateway Mastering w Portland, odpowiedzialny m.in. za brzmienie albumów Pearl Jam, Rolling Stones, Nirvany, The Animals czy Foo Fighters. Płytę promuje trasa koncertowa, w ramach której zespół zagra dziesięć koncertów w największych polskich miastach.

Lao Che

polski crossoverowy zespół muzyczny, założony przez byłych członków zespołu Koli w 1999 roku, w Płocku. Nazwa zespołu pochodzi od Lao Che („Starego Che”), jednej z drugoplanowych postaci filmu Indiana Jones i Świątynia Zagłady. 

Na nowej płycie zespół sięga do brzmień mogących kojarzyć się z muzyką rozrywkową lat osiemdziesiątych jednak podanych w charakterystyczny dla twórczości zespołu przetworzony sposób, nawiązujący do wielu gatunków muzycznych. Za produkcję płyty ponownie odpowiada Piotr "Emade" Waglewski oraz Filip "Wieża" Różański. Do zespołu dołączył nowy muzyk - Karol Gola (saksofon barytonowy, klawisze, flet) znany między innymi z zespołów Pink Freud czy Jazzombie. 

Tytułowa „Wiedza o Społeczeństwie” to saga o ludzkich perypetiach. Poczynania ludzi – ich słabości, obawy, wątpliwości, uczucia, spostrzeżenia i marzenia ukazane z perspektywy Człowieka, Polaka, Ziemianina.

Brodka

Brodka pokazuje, czym jest dzisiaj "muzyka popularna": wielowątkowa, czerpiąca zarówno z elektroniki, bogatej historii piosenki jak i z muzyki świata. Używa wielu mianowników jednocześnie i nie pozwala na nudę.

Zaistniała w świadomości polskich słuchaczy w 2004 roku jako zwyciężczyni ''Idola'', popularnego ówcześnie talent-show w jednej z prywatnych telewizji. Urodzona w 1987 roku w Żywcu Monika Brodka wydała od tego czasu trzy płyty. Zaraz po wygranej w telewizyjnym programie wyszedł ''Album'', dwa lata później ukazały się ''Moje piosenki'', które uzyskały status Złotej Płyty. Po czterech latach milczenia przyszła pora na ''Grandę'', która przyniosła powiew świeżości polskiej muzyce pop i pokazała Brodkę w zupełnie nowym świetle.

Słuchając ''nowej Brodki'' możemy naszkicować sobie, czym jest dzisiaj "muzyka popularna" - pojęcie, którego używamy na co dzień, ale zazwyczaj nie potrafimy go zdefiniować. To muzyka wielowątkowa, czerpiąca zarówno z muzyki elektronicznej, bogatej historii piosenki jak i z muzyki świata. Używa wielu mianowników jednocześnie i nie pozwla na nudę. Łączenie skrajności dobrze widać na koncertach Brodki, "King of my Castle" - rave'owy hymn z lat 90. - potrafi zagrać po swoich piosenkach inspirowanych beskidzkim folklorem. Materiał z ''Grandy'' prezentowała na ponad 70 koncertach - czasami występuje w wielkomiejskich klubach (od Warszawy po Londyn), na prestiżowych festiwalach (Open'er, węgierski Sziget, łotewski Positivus), ale obecna jest też na lokalnych imprezach. W jaką stronę rozwinie się twórczość Brodki? Miejmy nadzieję, że będzie tylko poszerzała swoje horyzonty i pole działania - w końcu muzyka popularna nie ma żadnych granic.